|
In mijn studenten leven had ik vaak veel kritiek op politiek en bestuurders.
Ik vroeg me vaak af waar die mensen toch mee bezig waren, omdat veel wat ze deden voor mij onbegrijpelijk was en ver van me afstond.
Sowieso had ik weinig met wetten en regels, zeker als die heel star werden geïnterpreteerd.
Kon me soms ook niet voorstellen wie zo’n regel zou hebben kunnen bedenken.
Ik heb ooit meegelopen in een demonstratie in Leuven omdat het collegegeld van 750 Belgische francs per jaar naar 1500 (50 Euro) was gegaan.
Honderd procent verhoging! Wie kon zoiets verzinnen? Ook vandaag de dag heb ik nog wel eens kritiek op politiek
en regels omdat ze soms achterhaald zijn.
Ooit heeft iemand iets geroepen en daar is actie op ondernomen, maar dat heeft wat langer geduurd en hoewel de
samenleving al lang een oplossing voor het probleem heeft gevonden is er ineens een wetje die het op een onpraktische manier wil reguleren.
Zeker in een tijd waarin media heel snel iets signaleren en de discussie starten is de overheid vaak traag met reageren.
Van de ene kant is zorgvuldigheid tijdrovend, van de andere kant moet je niet alles willen regelen of vastleggen.
Wat is er mis met een beroep op gezond verstand of handelen als een goed huisvader.
Nederland vecht altijd tussen de koopman en de dominee en met Europa in het vizier willen we natuurlijk graag de beste van de klas blijven.
Of dat voor de burgers ook het beste is blijft de vraag.
Vast staat voor mij dat politici eigenlijk de marktwerking voor bestuurlijke besluiten moeten zijn. Afwegen of het een juiste stap.
Passen en meten tussen menselijke wensen, de wet en het geweten.
Daarvoor moet je niet in je studeerkamer blijven zitten, maar problemen bezoeken en praten met mensen die ervaring hebben. Je hoeft niet
alles te weten, als je maar weet te vinden.
Als CDA vinden we dat we verantwoordelijkheid moeten spreiden; geen almachtige overheid maar ook geen laat de boel maar waaien.
Geen individu dat mag beslissen maar draagvlak creëren.
Zodat mensen begrijpen wat we bedoelen.
|
